"پشت پنجره اتاق ۱۲"بخش سوم

سلام‌‌‌ این بخش دوم داستان منه و برای خوندنش بهتره بخش اول رو خونده باشید موفق باشید

مهسا اون روز تا شب ذهنش درگیر بود. اسم آسایشگاه روانی توی پرونده چشمش رو گرفت: آرامستان خورشید. وقتی توی اینترنت دنبالش گشت، فهمید این آسایشگاه سال‌ها پیش بسته شده؛ نه به‌خاطر کمبود بودجه، بلکه به‌دلیل ناپدید شدن مشکوک سه بیمار… از جمله پیرمردی به اسم نادری.

اما یه چیزی جور درنمی‌اومد. اگه آقای نادری اون زمان ناپدید شده بود، پس چطور بعدها وارد این بیمارستان شده بود؟ شناسنامه و مدارک رسمی داشت، ولی انگار یه نفر از هیچ جا ظاهر شده بود.

همون شب، مهسا با دل و جرئت برگشت بیمارستان، اما این‌بار به‌عنوان یه کنجکاو، نه یه پرستار. چراغ‌های راهرو خاموش بودن، همه خواب. فقط صدای ساعت دیواری می‌اومد.

ساعت ۲:۵۹، وارد اتاق ۱۲ شد. هیچ‌کس نبود. اما هنوز ضبط صدا رو روشن کرد و روی میز گذاشت. نشست گوشه‌ی اتاق، نفسشو حبس کرد. ساعت دقیقاً ۳:۰۳ بود که یه سایه‌ی سیاه کم‌کم پشت پنجره ظاهر شد. مهسا خشکش زد. شیشه یخ‌زده بود، ولی سایه واضح بود. یه نفر بیرون بود. نه، نه یه نفر… یه چیز.

سایه آرام آروم به شیشه نزدیک شد. مهسا دلشو زد به دریا، پرید سمت پنجره و پرده رو کنار زد. هیچ‌کس نبود.

اما یه دست روی شیشه مونده بود. خاکستری، باریک، با انگشت‌هایی بلندتر از حد طبیعی. مهسا عقب رفت، نفسش بریده بود. ضبط صدا هنوز روشن بود. دوباره صدای همون زمزمه اومد: «اونا که درو باز کنن، دیگه راه برگشتی نیست.»

و یه صدای دوم، خیلی دورتر، زمزمه کرد: «نفر بعدی… تویی.»